Carrièreswitch: sociale goedkeuring niet noodzakelijk

Carrièreswitch: sociale goedkeuring niet noodzakelijk???

“Maar allez, ge gaat uwen job toch niet OPGEVEN???”. Als eerste reactie van een dicht familielid op het nieuws dat ik helemaal mijn eigen baas ga worden en ga switchen naar iets wat op mijn lijf geschreven is, kon deze wel tellen. En ze stond er niet alleen in, leerde ik later. Hoewel ik de theorie machtig was, had ik best wel iets meer goedkeuring uit mijn heel nabije omgeving verwacht. Ik ben dan ook opgegroeid in een prettig gestoord gezin waar een goede dosis ambitie noodzakelijk werd geacht om te overleven. Maar die sociale bevestiging kwam er dus niet. Het is blijkbaar NOT DONE om een goed betaalde job te laten vallen om je eigen ding te gaan doen. Laat staan dan nog voor een job die er geen echte is, want ze hebben er nog nooit van gehoord. En of dat eigenlijk wel werken is? Want ja, je zal ook vaak thuis zijn zonder klanten. Als je die al zal vinden. Goed kan het in ieder geval niet zijn…

Drama, ik dacht het niet (meer)

Ondanks mijn ervaring en het leerparcours dat ik in 2016 heb doorgemaakt, kwam het eigenlijk toch hard binnen. Die eerste moment moest ik even slikken. Ik was wel voorbereid op wat onbegrip, maar dit leek me onwaarschijnlijk. Maar gelukkig niets wat een goed glas gin-tonic niet kon oplossen. Vroeger zou dat waarschijnlijk mijn hele week naar de vaantjes hebben geholpen. Om maar niet te spreken over de grote twijfel die dan een open deur zou hebben gevonden. Even goed afschudden, een babbel met mij echte supportersclan, vroeg bed in en ik was terug klaar om de wereld aan te kunnen.

KT -> LT

De wellicht meest waardevolle les van 2016 is er eentje waar ik het in het begin best moeilijk mee had. Ik had altijd geleerd eerst te zorgen voor de anderen, na mijn ouders ging de focus naar mijn echtgenoot, collega’s, team leden en later naar de kinderen. Mijn tijd ging nog wel komen. En iedere week zakte mijn energiepeil nog iets verder. Tot het punt waar het leek dat de rollen permanent omgekeerd waren. Tot ik de lichtknop vond. Als je jezelf niet verzorgt, hoe kan je dan in hemelsnaam fatsoenlijk zorgen voor de mensen die je nauw aan het hart liggen? Ik maakte een shift van korte termijn denken (ik doe dit snel zodat ze verder kunnen) naar een langere tijdshorizon (ik kies nu voor mezelf zodat ik volgende week uitgerust ben voor het één op één gesprek of een spelnamiddag met de kinderen).

Mind shift

Natuurlijk is dat geen mindshift die je zomaar maakt. Het licht ging aan op een avond dat ik helemaal kapot en stevig ziek van mijn jaarlijkse longontsteking niet meer uit de voeten kon om alles op te kuisen nadat mijn dochter ziek was geworden thuis. Kon ik die collega bellen om te komen dweilen? Of mijn schoonouders om de wasmachine in te steken met alle vuile was? Zou mijn klant mijn dagen dat ik afwezig was door teveel hooi op mijn vork te nemen vergoeden? Zoals ik dus al dacht, echt niet. Op al die vragen. Ik moest het even alleen rooien. En dat lukte. Dus waarom zou ik ook niet kunnen zorgen voor mijzelf? Mijn nieuwe levensmoto was geboren: Kijk vooral naar wat jij zelf nodig hebt. Want als jij gelukkig bent en je in je sas voelt, dan is jouw omgeving ook beter af. En zo start het vlinder effect!

Carrière audit

Die ongelukkige zaterdag avond in juni was meteen het startpunt van mijn eigen carrière audit. Een hele resem vragen, onderzoeken, bedenkingen als gevolg: Ieder onderdeeltje van mijn carrière, hoe kort ook, heb ik binnenstebuiten gekeerd, een stevige SWOT analyse, wensanalyse, de Sint-Pieter confrontatie, marktanalyse, capaciteiten onderzoek, talent analyse, noem maar op… The whole shabang zoals ze zeggen. Maar toch miste ik iets. Rationeel was alles rond en zo klaar als een klontje. Maar wat was dat leeg gevoel toch? Oh ja, juist, ik was een stervoetballer in spé zonder supportersclub. Of toch een beperkte.

De achterban

In tegenstelling tot die voetballer had ik de enorme luxe om mijn eigen fanclub samen te stellen. Niet zozeer mensen uit mijn familie of nabije kennissenkring. De lat lag hoger. Ze moesten mij energie geven, op dezelfde golflengte zitten – professioneel gezien – als ik zelf én links en rechts ook eens constructief kritisch uit de hoek kunnen komen. Om eerlijk te zijn, kreeg er maar 1 persoon in mijn familie een ticketje. De rest zijn nieuwe mensen die ik leerde kennen en op korte tijd vrienden voor het leven werden.

Kernsupporter

Het is dankzij mijn supporters dat ik de opmerkingen van mijn familie kon plaatsen en de twijfel kon buiten sluiten. Want zij was niet mijn toetssteen, mijn supporters wel. Iedereen heeft in zijn leven zijn fanclub nodig. Privé of professioneel, ze zijn trouwens zeer zelden bevolkt met dezelfde mensen. Zeker als je een nieuw pad gaat bewandelen, of het al volop bent ingeslagen. Het geeft je terug een houvast wanneer het water te woelig is om verder te kunnen. En vind je echt niemand die kwalificeert? Geef dan een gil, bel of schrijf me. Supporteren is één van de kernelementen in wat ik doe. Dat maakt een wereld van verschil. Dat mocht ik zelf al ondervinden.

 

 

Deel dit:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *