De job achtbaan

De job achtbaan

Dieptepunt

Na 6 weken schrijven over mijn nieuwe job en hoe fijn het wel niet is, zit ik nu aan het absolute dieptepunt. De verhuis heeft er veel mee te maken. Om te kunnen werken heb je een basis energie nodig. Vergelijk het met een autobatterij: als ze te weinig energie heeft, krijg je de wagen niet opgestart, terwijl je dat nodig hebt om te rijden en de batterij verder op te laden.

Batterij

De laatste 3 weken heb ik alles gegeven voor onze verhuis. Poetsen, schilderen, verhuizen, noem maar op. Gelukkig kon ik overdag de mentale en fysieke batterij terug opladen door mijn werk: teksten schrijven voor de inspiratie avond, blogs maken, mensen helpen hun glimlach terug te vinden, heerlijk!!!!

Anders

Deze week ligt dat een beetje anders. Ja de teksten moeten nog steeds “uitgevonden” worden. Maar op het programma staat er ook iets wat ik écht niet graag doe. Niet goed kan. Helemaal kapot van ga. Poetsen. Het atelier en atrium hebben nog niet 1 grondige poetsbeurt gekregen sinds we de sleutel een maand geleden hebben gekregen. De kleur op de vloer en de kasten doet ook meteen je aandacht naar zich toe komen, wegens echt wel héééééél vuil.

Hulp

Dan maar hulp inroepen, dacht ik zo bij mezelf. Pas op, dat op zich is voor mij al veel waard. Alleen, dankzij mijn “lekker uitstellen tot het spannend wordt” eigenheid moet het nu last minute gebeuren en moet je tevreden kunnen zijn met wat je aan hulp kan krijgen. Laat het nu vandaag een pedagogische studiedag zijn… en heb ik hier 2 kiekskes rondlopen die zot zijn van poetsen en water… Oh jongens….. Mama heeft een werkje voor jullie….

Of toch niet

Met enorm veel moed en goesting beginnen ze er aan, de ene met paars, de andere met blauw. Ja, ik ben gewiekst: zelfs hun lievelingskleur kon teruggevonden worden in hun poetsdoek 😀 Na de volle 10 minuten was natuurlijk nummer 1 het al beu. Ze zijn zo op een leeftijd waar ze nog graag in de buurt van mama zitten, dus dan maar mijn kleurstiften, wiebelstoel én papier in de strijd gegooid: kleuren geblazen! Nummer 2 zag zijn kans schoon om na 15 minuutjes terug naar beneden te gaan. Bovendien bleek dat de kasten te vuil waren, extra poetsbeurt door mama is dan toch nog een verplicht nummer. Verdorie, extra werk en hulpjes verdwenen. Maar goed, ideaal om de vloeren hier dan maar eens goed aan de beurt te laten komen.

Krom

Of dus ook niet. In minuut 18 begon het tegen te steken, pijn te doen, niet proper te geraken. Kortom: pure fun! NOT!!! Daar stond ik dan, met mijn gezicht in de heerlijke winterzon, krom voorover gebogen over een emmer een dweil uit te wringen en daarmee de nummer 1 regel – geen water op de laminaat – te verbreken. Te balen. Uitvluchten te zoeken. Manieren te vinden om er vanaf te geraken. Te puffen en adem te happen. Mezelf op mijn kop te geven dat die basisconditie écht wel heel nuttig was geweest nu.

Lachen

Dan heb je er net een carrière switch van jewelste opzitten, zeg je tegen iedereen hoe fantastisch het leven wel niet is geworden, en dan ga je kapot van de warmte, rugpijn en loop je tegen jezelf te mokken. Daar zit maar 1 ding op: lachen. Met mezelf. En hoe belachelijk het wel niet klinkt… Loop ik al 6 weken iedere seconde te genieten, te werken wanneer het mij uitkomt, moet ik een half uurtje poetsen en lijkt het of de wereld in elkaar stort!!

Verwend nest

Het was een keuze, het zelf doen. Zo kon ik het laten liggen tot het uitkwam en eerst de rest doen. Je kan wel altijd alles willen, alleen moet je niet verwachten dat je het ook krijgt. Als je een keuze maakt, moet je er de gevolgen ook bijnemen. Ook al zijn die niet fijn. Stond ik daar zo mezelf even de les te spellen, die ik regelmatig tegen de kids afdreun. Oh neen, ik ben nu óók een verwend nest!! Na zo lang aan een stuk plezier hebben in wat ik doe overdag, kon ik het moeilijk opbrengen om weer eventjes een taak te doen die ik minder fijn vind; hoewel zeer nuttig.

Onnuttig-onfijn

Hoe heb ik het vroeger ooit uitgehouden, dag in dag uit opdrachten doen die ik zelf niet eens nuttig of constructief vond? Veel heeft te maken met mijn ex-overtuiging dat het nu eenmaal zo was, als werknemer of als freelancer. Je hebt niet te kiezen. Het is wat het is. Tot je natuurlijk mensen tegenkomt die het tegendeel tonen en bewijzen.

Rauw

Het was ook een flow, een routine, waar ik zonder bij na te denken in opging. Met een heleboel ondersteunende activiteiten en gewoontes om het te kunnen blijven volhouden en bolwerken: direct na het werk een kwartier rustig alleen in het atelier, na het eten een heet bad met de tablet, op zoek naar mooie plaatjes om te tekenen/op verlof te gaan/nieuwe inrichting van het oude en later nieuwe huis/een groot glas cola met een berg chocolade, links en rechts een pijnstiller, een grote gin-tonic mocht slapen echt niet lukken, … Klinkt absoluut verschrikkelijk, vind ik zelf. Maar dat was nu eenmaal de rauwe realiteit, vrees ik.

Perspectief

Helemaal uitgepuft met een iets of wat propere vloer zit ik nu, ondertussen een half uur verder, weer helemaal hoog en droog. Op weg naar het 2e hoogtepunt van 2017. Die vloer moest voor een reden proper geraken: donderdag hebben we een feestje. Een woessie feestje. Al 16 inschrijvingen ondertussen. Dus al 16 mensen die er genot van gaan hebben dat die vloer proper is. Nu nog de rest van het atrium proper maken. Ondertussen zie ik daar niet meer tegenop. Want het heeft een doel en het is nuttig. Daarnaast kan ik het afwisselen met leuke dingen, zoals deze blogpost schrijven. Mét het zonnetje op mijn snuit. Het leven kan heerlijk zijn, zelfs op het werk.

Zin om te komen kijken hoe proper ik de vloer ondertussen gekregen heb? Van harte welkom deze donderdag 16/02/2017 om 19h30 voor onze inspiratie avond “Waarom verandering brengen in je carrière niets is voor woessies. En jij er geen bent!”

Geen ruimte meer in je drukke kalender? In het ebook kan je ook al even kennis maken met de woessies en te weten komen of jij hebt wat het vraagt om aan de slag te gaan met je carrière.

 

Deel dit: