Het beste idee ooit

Het beste idee ooit

We schrijven 2009. Ik had het beste idee ooit, ik zou wel even van specialiteit veranderen. Ik verbaasde iedereen in mijn familie door enkele weken later te starten als project manager, zonder enige formele ervaring. Mijn werkgever zag potentieel, die klant ook, done and dusted.

Klinkt een echt sprookje, maar de happily ever after, daar had ik dan natuurlijk niet echt aan gedacht. Wat zou die klant van mij verwachten? Ik had wel eerder coördinatie gedaan, maar van kleine stukken. Zou ik dit wel de baas kunnen? De omgeving op zich was ook niet zo heel neutraal: er was een hele grote verandering bezig die niet altijd even positief op gang was gekomen. Wat zouden ze van mij denken? Een consultant op zich loopt in de kijker, hoe zouden ze mij met hun vergrootglas in het oog houden? Ik moet dit goed doen, daar is geen andere keuze. Al gauw begon ik te lezen op het internet, en boeken te kopen. De theorie, ok die zat wel snor, maar hoe zou ik dat in godsnaam allemaal rond krijgen? Door hard te werken dan maar.

Ik werkte lange dagen, zowel thuis als op kantoor. Ik zou die slaap in het weekend wel inhalen. Ik loste problemen op zoals nooit tevoren, ook als ze niet voor mij waren. Ik behaalde mijn certificaat in Prince2 en hielp mee alles uit te rollen bij de klant. De projecten die ik kreeg werden steeds groter en zwaarder en transversaler. Het sprookje ging dus verder de goede kant uit. Ik voelde me als een vis in het water. Niets kon nog verkeerd gaan.

IMG_3813Of toch. Enkele maanden later bleek dat Steven, mijn directe collega, vervangen zou worden. Nieuws waar ik het toch moeilijk mee had. En dat voor een consultant die weet dat het zomaar iedere dag jouw beurt kan zijn om vervangen te worden. De nieuwe collega was erg pienter en dik ok. Maar ik miste het kameraadschap, de blikken die meer zeiden dan een woord ooit kon omvatten, de positief kritische opmerkingen die me net een stapje verder deden zetten.

Vandaag weet ik dat hij mijn “A-persoon” was. Diegene waar ik enorm veel energie uit kon putten. Hij was mijn cheerleader, aanmoediger, supporter eerste klasse, criticus van het eerste uur. Hij geloofde in mij en straalde dat af op mij.

Zou ik het ooit nog eens doen, zo van richting veranderen? Vast en zeker wel. Maar niet zonder een nieuwe Steven aan mijn zij.

Deel dit:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *