Met of zonder toestemming

Bekend

Ken je ze? De vriend/vriendin waarvan iedereen zich afvraagt hoe ze het volhouden en wanneer ze tegen de grond gaan? Op het werk de hele dag druk druk, geen tijd voor lunch, zelfs niet aan het bureau. Keiharde werker met schrik voor vakantie wegens eeuwig groeiende berg.

Magic potion

Thuis steunt alles op hem/haar. Neemt hij/zij alles weg. Snel zelf, dat gaat veel gemakkelijker. Ze hebben het al zo moeilijk en druk. Ik neem het wel even mee. In de nacht hopen ze op een mirakel: recupereren zodat morgen alles beter wordt. Dat de fysiek en mentale pijn omgetoverd wordt in die magic potion: energie, problem solver nummer 1.

Wachtkamer

Hoe goed jouw raad ook is, de kans is groot dat hij vriendelijk onthaald wordt en doorverwezen naar de wachtkamer. Het is nog net te vroeg om het wat rustiger aan te doen. Het komt zo wel weer goed. Nog even en het is vakantie. Dan komt alles terug op zijn plooi. Nog heel even geduld. En ondertussen zie je ze dieper en dieper wegkwijnen.

Alles is (niet) ok

2015 was mijn topjaar, op dat vlak. 60 uur werken was geen uitzondering, per week. Met een heleboel uitlopers in 2016. Een hardere werker liep er niet rond. Alles leek ik onder controle te hebben. Leek. Hoe hard ik overdag ook wegliep, in de nacht haalde het me wel in. Alles komt wel goed! Tot ik plots op een haar vóór de boom stopte. Het was niet ok. Maar ik had het niet toegelaten. Dit mocht niet.

Tijd

Ik had hier geen tijd voor. Nadenken over hoe ik mijn werk mijn bondgenoot maakte in plaats van mijn tegensander. Om rust te nemen. En vooral eerst aan mezelf te denken en niet eerst aan mijn klant, kinderen of man. In die volgorde. Want ik was onmisbaar. Maar was ik dat wel? Een longontsteking bracht 2 keer klaarheid: de wereld draaide door. Gelukkig voor mijn ego kwam er wel een “we missen je” mijn richting uit.

Toestemming

De struisvogeltactiek beheersen we als geen ander. Zolang je er geen aandacht aan schenkt… Alleen was deze keer de grond dicht gebetonneerd. De diagnose en van de arts en het boomincident waren “incontournable”. Ik gaf mezelf het beste cadeau dat iemand me kon geven. De toestemming om voor mezelf te zorgen. In bed met 39,5°C koorts bleek ik niet echt fatsoenlijk voor iedereen anders te kunnen zorgen. Kon iedereen zijn gouden raad even bijhouden? Ik moet niks. Behalve voor mezelf zorgen. Van mezelf. Gedaan met vechten: ik wil leven.

Aan de andere kant

Nooit begreep ik waarom familie en vrienden het zo lastig hadden met mij. Hey, it’s my struggle, my pain. Was ik even vergeten dat je er samen inzit. Vandaag sta ik aan de andere kant. Hartverscheurend vind ik het. Mijn vriendin doet een “Carolineke”. Bomen net niet omarmen, onzichtbaar worden, nog een schepje bovenop doen.

Pijn

Het doet me pijn, aan de andere kant van de lijn. Want ik weet dat ik haar wél kan helpen, dat die vakantie minder gaat oplossen dan ze hoopt, en dat er maar 1 persoon is die het kan oplossen. Haar innerlijke CEO. Zijzelf kan het doen keren. Door voor zichzelf te zorgen. En haar werk te doen werken voor haar. De enige raad di ik meegeef is kort en krachtig. Zorg eerst goed voor jezelf. Zet jezelf op nummer 1. Als jij plat gaat, help je de rest ook niet meer.

Ongelijk

Over een paar weken komt ze terug uit vakantie. Ik hoop ongelijk te krijgen. Dat ze niet de hele tijd geslapen en gepiekerd heeft. Dat ze een manier gevonden heeft om trouw te blijven aan zichzelf. Dat ze een keuze heeft gemaakt: zij of de wereld. En ze klaar is om het juiste hooi op haar vork te nemen, en behoorlijk wat er naast laat vloeien.

Kapot is niet meer hip

Vergeet het stoere imago van de harde werker die erbij neervalt en zo iedereen uit de nood hielp, maar er zelf wel aan kapot gaat. Niet hip meer. Geniet en kies bewust en zorg voor balans en duurzaamheid. Zou zo uit een boekje kunnen komen. Maar het kan écht. Zorgen voor jezelf, werken zonder vechten, genieten van het leven, jezelf zijn zonder blikken, onnodige compromissen, trouw zijn aan jezelf en rust hebben in wie je bent en wat je (professioneel) nog wil bereiken.

Overtuigingskracht

Haar overtuigen met raad gaat niet werken. Misschien vertel ik haar wel het sprookje voor het werken gaan van de woessie-avond in februari en maart. Zodat ze kan zien dat het er echt wel bij kan, werken aan haar toekomst. Door de juiste stappen te zetten en de nieuwe maatstaf vast te leggen. Want ik wil dat ze even veel geluk heeft volgende keer dat die boom langskomt. Hopelijk doet ze volgende keer mee aan de “Van Woessie tot CEO van jouw carrière”. Dan kan ze meteen de eerste stapjes zetten. Ze is een kanjer van een madam, ze verdient het om haar bakken talent juist in te zetten. Duimen dat het verhaal zijn werk doet…

Deel dit: