Ogen open en toch stekeblind

Als mama of papa wens je alleen maar het beste voor jouw kinderen.

Toen enkele maanden geleden de juf van onze jongen, 5, vertelde dat hij alleen maar wilde werken en niet spelen, brak mijn moeder hart. Later diezelfde week hoorde ik mijn dochter, 3, roepen op haar popje “Ruim alles op! Luister nu toch eens van de eerste keer. Eet jouw bord leeg of je gaat meteen in de hoek”. Met exact de juiste intonatie en nadruk.

Net of ik tegen een muur was gereden.

Ik wist al langer dat ik burn-out nummer 3 tegemoet aan het rijden was. Maar het was pas na die ellendige week dat ik mezelf op het matje heb geroepen.

Hoog tijd om in actie te schieten. En een en ander drastisch te veranderen. Maar hoe begin je daar nu in godsnaam aan? Na heel wat google opdrachten, blogs doorploeteren en boeken bestellen op het internet zou ik het wel snel even oplossen. Enkele dagen ging het goed. Tot die ene meeting toch weer wat extra tijd vroeg. En ik dat misschien toch nog even snel moest doen. Energiepeil ging van 0 naar -75.

Dat ging het dus niet worden. Paniek, peeuw. Ik, gekend in heel mijn vriendengroep als een hyperzelfstandige vrouw die nergens schrik van heeft, had hier geen oplossing voor. Met de moed in de schoenen zocht ik hulp bij een coach. Die moest het dan maar snel zeggen hoe ik het moest aanpakken. Viel dat tegen! In plaats van antwoorden kreeg ik vragen. Maar verdorie, hoe goed waren die vragen wel niet? Ze deden me nadenken over iets waar ik nog nooit bij had stil gestaan: “Wat wil ik? Waar krijg ik energie van? Wat vind jij belangrijk?”. Die muur waar ik was tegengereden viel pal op mijn hoofd. Mmmm, niet meteen wat ik er me van had voorgesteld. Maar die stenen gingen zichzelf niet opruimen, dus stroopte ik de mouwen op. Cementbrokje na cementbrokje, steentje na steentje.

Ondertussen zijn we verschillende maanden verder en kan ik met opgeheven hoofd zeggen dat ik er mee aan de slag ben gegaan. Ik ben me bewuster dan ooit van wat me energie geeft en wat net energie vraagt. En werk ik volop aan het uitbouwen van mijn passie: mensen meehelpen bewust te kiezen voor zichzelf en hun loopbaan. En dat geeft beestig veel energie.

En als ik weer even doordraaf, dan neem ik deze foto even vast, pal uit die zwarte periode. En knijp ik mezelf weer even: ik mag het goede voorbeeld geven aan deze 2 knapperds. Gelukzakje dat ik ben.

Soms denk ik “Waarom heb ik niet eerder iets ondernomen? Waarom ben ik niet sneller op zoek gegaan naar wat voor mij werkt?”. Maar dat levert niets op. Daarom probeer ik me te focussen op deze: “Wat brengt mij vandaag nog dichter bij het juiste evenwicht tussen werk en ons gezin?”

Ik weet hoe moeilijk die eerste stap kan zijn, maar als ik het kan, kan iedereen het. Weet dat je altijd van harte welkom bent voor een koffie en een kennismaking. Dan kan je daarna nog zien of je klaar bent om te werken rond jouw job en de energie die je daar uit krijgt. Het is voor mij alvast het mooiste cadeau dat ik mezelf in jaren gegeven heb.

Deel dit:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *