The sky is the limit

Dat van die limit

Vorige week was ik in Nederland, met een groep van meer dan 70 mensen met stuk voor stuk de meest fantastische dromen op professioneel vlak. Daar stond ik dan, met mijn droompje. Zoiets kan dan in 2 richtingen gaan. Deze keer ging het richting “hey, dit is wel best ok!”. Dat was ooit wel helemaal anders. Ooit had ik geen droom. Zonder droom, geen doel, geen geluk. Gelukkig zijn die dagen lang achter de rug ondertussen.

Dromen? Not done…

Enkele jaren terug vroeg iemand me waar ik nu echt van droomde, op professioneel vlak. Alsof het duidelijk te zien was dat ik niet in mijn element zat. Moeilijk te zeggen, op dat moment. Ik had al veel meer dan ik ooit had durven vermoeden (dacht ik dan). Verder kijken dan ik me kan voorstellen hoe ik het kan realiseren? Kom op zeg… Laten we realistisch blijven. Leef ik die dan nog niet? In mijn ogen was alles dik in orde, geen vuiltje aan de lucht. Meer dan dit zou wel echt exuberant zijn.

De droom (tenminste dat dacht ik)

Ik had een kast van een huis met een mega tuin, zwembad met finse sauna, stulpje in Frankrijk, appartement aan zee, 2 kinderen, een man, een job waar heel veel mensen jaloers op waren en waar ik af en toe wat ‘last’ van had. Stop, Claeys: realistisch blijven… Een job die veel opleverde, inclusief ontzettende vermoeidheid, ruzies thuis, geld om de droom te blijven betalen, 2 kinderen die liever mama niet in de buurt hadden, en een veel intiemere relatie met mijn horde dokters en apotheker dan met mijn man. Maar goed. Ik was blijkbaar goed genoeg in wat ik deed om mijn chefs tevreden te houden en de facturen betaald te krijgen. Ik moest gewoon leren deze droom te leven. Niet dan? Alleen was hij niet van mij.

Gevaar – gevraag

Dromen leek me gevaarlijk: wat als je dan die droom niet waar kan maken? Waarom moest hij nu precies die vraag stellen? Moest ik dan alles weer opgeven? Wat moest ik nu in godsnaam gaan dromen? Vind ik wel weer energie om van 0 te beginnen? Gaan mensen mij nog wel geloven, als ik nu wéér van richting of job verander? Kan ik nu nooit eens 1 ding kiezen en daar dan voor gaan? Waarom moet het ook altijd weer in vraag gesteld worden? Wanneer gaat die eeuwige onrust eens voor altijd gedaan zijn? Wat is er nu eigenlijk mogelijk?

No way back

Ik was vertrokken. The point of no return was bereikt. Het zaadje geplant. Ik gaf het niet toe, maar er was iets gaan schuiven vanbinnen. Van “ik leef de droom” naar “wat is mijn droom”. Dagen, uren, weken, jaren: hoofdpijn. Letterlijk van te hard na te denken. Zonder ook maar enig resultaat waar ik iets mee kon. Ja, wel dromen, maar die voelden zo… nep, berekend, realistisch.

Is een droom niet iets waar je helemaal vrolijk van wordt? Ja, niet dus, op dat moment. Wegens niet groot genoeg durven gaan. Ik bleef binnen mijn comfort zone, binnen mijn gekende wereld. Alles wat ik niet meteen kon oplossen of realiseren, was onmogelijk en werd per definitie niet eens overwogen. Dat had ik zo geleerd. Een soort van overlevingsmechanisme dat ik aanleerde van mijn ouders en het leven, dat me ondertussen niet meer paste: ik was te groot geworden.

Eruit

Weten dat het anders moet en weten hoe je dat dan anders moet gaan doen, zijn 2 totaal verschillende dingen. Dat laatste heeft me best wel wat tijd gekost. En dan sta je nog maar aan het begin. Dan moet je het ook nog gaan doen ook. Toch zou ik het morgen allemaal opnieuw doen, maar dan wel zonder de hoofdpijn. Ik heb er enorm veel uit geleerd, uit die periode. Beloofd: daar komen nog wel een paar tekstjes over. Maar het allerbelangrijkste was wat mij blokkeerde om aan die droom te komen.

Ik

Had je me toen die vraag gesteld, mijn antwoord was heel standaard geweest. Ik kan niet zomaar veranderen van of in mijn job wegens

  • Geen financiële ruimte
  • Onvoldoende ervaring om zomaar mijn ding te doen
  • Geen idee wat ik dan wel zou willen doen
  • Geen enkele job te vinden in wat ik kan
  • Een gezin waar ik voor moet zorgen
  • “ik kan dat niet”
  • “dat gaat toch zomaar niet”
  • Geen ruimte om die zekerheid zomaar op te geven

Een droom is per definitie iets dat je zelf invult, zelf graag wil. Ik had zelf alle touwtjes in handen: ik had heel makkelijk die voorwaarden er kunnen instoppen. Boenk. Toen viel die frank.

Ik hou mezelf tegen om het leven te hebben dat ik zelf wil.

Cirkel

De cirkel werd doorbroken. Ik stond mezelf toe om te dromen. Met een heel klein hartje bij de start. Wat wou ik nu in godsnaam? Ik moest eerst mezelf terug leren kennen. Stap voor stap werd de reis ingezet: van een job dichter bij huis, naar wat groter – een job dichter bij huis waar ik met mensen kan werken, naar nog groter – coaching zoals andere mensen het doen, naar nu nog groter (maar daar vertel ik je een andere keer wel iets over).

Hoe meer ik mezelf toestond om te dromen, weg van de realiteit, te kijken naar wat ik nodig had en waar ik zin in had, hoe groter mijn droomsuccesjes werden. Ik vond warempel mijn doel, mijn missie, ergens langs dat pad. Waardoor mijn dromen nog concreter en voller worden.

Jezelf zijn

Mijn leven is vandaag heel anders, veel echter. Omdat ik durf dromen mezelf te zijn in mijn werk zoals thuis. En mezelf ook elke dag meer ben. Dankzij mijn dromen heb ik mezelf leren kennen en mezelf een plaats gegeven op het werk. Werken zonder te moeten vechten tegen jezelf. Het klinkt een basisrecht, alleen maakte ik er vroeger nooit gebruik van. Ik ben daar zeker niet alleen in.

Ik daag je uit om even verder te kijken dan vandaag en eens echt met je gevoel te kijken naar wat jouw droomleven is. Let wel op: je loopt het gevaar dat je iets wil veranderen en wie weet zo ook je dromen waarmaakt.

Waar leg jij jouw “sky”?

 

 

Over aantal weken komt mijn kennismakingsboekje uit: “7 fouten die mensen maken bij het veranderen van en in hun job”. Je kan je nu al inschrijven om het te ontvangen. Je zou er me een enorm plezier mee doen: zo komt er wat druk op de ketel en moet ik het wel afronden 😊

Deel dit: