Waarom ze je niet gaan ontslaan als je CEO wordt van je carrière

2-3

Two’s company, three’s a crowd. Prachtige zegswijze uit het Engels. (Misschien had je nog niet door dat ik enorm geniet van die taal, zeker sinds ik bijna een jaar in de UK voor een project heb mogen werken.) Deze vat perfect samen wat veel mensen (en ik dus ook vorig jaar) denken als ze CCEO* zullen worden in hun carrière. Het beeld is dat van 2 mensen die op hun gemak zijn en genieten van elkaars aanwezigheid, terwijl een extra persoon hen minder comfortabel zou doen voelen.

1+1=…

Ieder bedrijf heeft al zijn opperhoofd, de CEO. Waarom zou er in godsnaam nog plaats zijn voor een tweede, zij het dan een CCEO*? 1 + 1 = 2. Voor mij was het zo klaar als een klontje. Vanaf de eerste executive decision zou ik meteen mijn opzeg meekrijgen. Zo heel moeilijk is dat toch niet? Wie betaalt er nu iemand om die zijn zin te laten doen? Al stel ik het wel erg zwart wit: ook als CCEO* heb je niet altijd je zin te doen, uiteraard.

Moed, durf, courage, lef… of een beetje gek

Ik krijg weleens te horen dat ik moed heb, zo helemaal opnieuw beginnen na 15 jaar. Niet alleen vind ik niet dat ik helemaal op nieuw ben begonnen – ik deed al vanalles met mensen, zij het dan naast de dagtaak. Daarnaast had het helemaal niets te maken met moed, durf of wat dan ook. Op een bepaald moment had ik het gewoon allemaal zo gehad dat ik vond dat ik niets te verliezen had. En werd toen plots terug bestuurder van mijn eigen carrière. In het diepe gegooid zonder zwembandjes. Het is persoonlijk natuurlijk, maar ik zou het zelf niet aanraden. Het leverde wel een nieuw wiskundig inzicht op: 1 + 1 = 99

Fabel

Het heeft me aan de andere kant wel getoond dat het maar een mythe is… Dat ontslag is er nooit gekomen. Ik zei het vorige week al in de CEO Myth buster video: integendeel zelfs, het werd geapprecieerd. Ondanks alle doemscenario’s die ik al had zien gebeuren. Er moest daar toch wel ergens iets speciaal gebeurd zijn, die avond dat ik de transformatie maakte naar mijn nieuwe zitplaats. Ondertussen weet ik wat, maar toen had ik er het raden naar. Het waren interessante maanden, dat moet ik wel zeggen.

Connectie

Het allergrootste verschil dat ik zelf opmerkte, was de nieuwe band die ik zelf voelde. In het gevoel terug zelf te kunnen beslissen, vond ik opnieuw een trots in mijn werk en een versterkte drang om op te leveren. Deze keer wel wat ik zelf belangrijk (genoeg) vond. Dat nieuwe commitment ging niet onopgemerkt verder. Het was alsof we een nieuwe klik maakten. Zij wisten dat ze op mij konden rekenen, nog meer dan ooit. Ze wisten waar ik voor stond nu, dat de daden de woorden versterkten en we er samen voor gingen. Niet dat ik dat daarvoor niet deed. Nu was het gewoon zoveel krachtiger.

Wat wil jouw werk-/opdrachtgever

Wat wil een werk- of opdrachtgever uiteindelijk? Zo weinig mogelijk moeilijkheden en zo hoog mogelijke productiviteit. Als CCEO* kom je op allebei tegemoet. Die productiviteit si het gevolg van jouw hernieuwde samenwerking. Die moeilijkheden vloeien voort uit het feit dat je zelf proactief met de dingen aan de slag gaat. Wat een opluchting zie je dan in hun gezicht! Letterlijk. Mensen die mee trekken, nadenken, intitiatief nemen, overleggen, authentiek zijn, you name it: het werkt!! Zij moeten geen uren tijd steken in het bedenken van dingen en jou bezig houden. They love it! Zelfs als ze het niet luidop zeggen 😊 Uiteraard wel in de veronderstelling dat je een echte CEO bent en niet cavalier seul gaat.

Nog op de sinterklaaslijst

Op de verborgen verlanglijst staat er ook nog een sparring partner. Tenminste, dat voelde ik heel sterk. In mijn nieuwe hoedanigheid mocht ik mee brainstormen, werd ik betrokken in denkprocessen waar ik daarvoor hard moest knokken. Nu niet meer. Die nieuwe status zorgde dus voor meer kansen om echt bezig te zijn met wat ik wou. Vergeet niet dat die chef of opdrachtgever ook maar een mens is die zijn werk zit te doen. Ze omringen zich graag met mensen die hun vak kennen en een visie hebben.

Andere deur

Eens ik mijn carrière terug claimde, viel het op dat mensen me steevast feliciteerden. Ok, toegegeven, een beetje ongelukkig dat ze dachten dat ik terug zwanger was (mind you: omwille van de gloed, niet de dikke buik 😉). Het gaf me instant rust en vertrouwen. Ik kende mezelf ondertussen beter dan ooit, waardoor ik echt mijn missie en visie kon volgen. Die van mijn carrière, en dat liep voor een groot stuk parallel met wat mijn klant nodig had. Er viel meteen ook een heel grote emotionele geladenheid weg, nog een grote plus voor mijn opdrachtgever. Vergis je niet: ook voor werkgevers gaat dat op. Wat kies je zelf: een Caroline die bij het minste beetje kritiek begint te gillen of janken van frustratie, of de versie die vriendelijk zegt het te begrijpen en dan uitlegt waarom het niet gaat werken? Ik ga zelfs voor deur 2.

Synergie

Uiteindelijk zorgde mijn nieuwe gedaante voor een grotere synergie. Voor mezelf én voor mijn opdrachtgever. De laatste maanden waren speciaal. Dat had ik al lange tijd niet meer gevoeld. Echt deel uitmaken van een team, gewaardeerd worden voor wie je bent, niet wat je komt doen. Ik heb dingen neergezet die ik daarvoor wel in me had maar er niet uit kreeg. Het afscheid viel me dan ook zwaar in december. Eentje dat ik zelf had aangekondigd trouwens. Om nog meer mijn eigen richting uit te kunnen gaan.

Niet bij mij

Ik hoor je nu al denken: bij ons werkt dat zo niet. Hoewel ik er van overtuigd ben dat als ze hun verstand gebruiken en jij het goed aanpakt dat wel zo zal zijn. Tenzij er echt nog een oude hiërarchische mentaliteit heerst: hoe goed je idee ook is, het komt niet van de baas en dus zwijgen. Wees genoeg kritisch voor jezelf voor je de vinger wijst naar de omgeving. Stel vooral jezelf de vraag of jij wil blijven in die omgeving waar er geen zin voor ondernemerschap is. Een echte CEO van zijn carrière wil de soep niet zonder dat ingrediënt… Is dat zo? Dat is dat meteen een leuk topic om je nieuwe stoel te testen en te kijken waar die jou brengt.

Neen? NEEEEEN! Nee, bedankt.

Toegegeven, als je vanaf nu alleen nog maar neen zegt als CEO van je carrière, zou die best wel eens kunnen afgelopen zijn bij jouw werk-/opdrachtgever. Ik pakte het iets anders aan. Want ik besefte dat het voor hen ook best wel een aanpassing was: van de eeuwige “ja wanneer” naar “neen liever niet…”

Hoe dan?

Het zou me te ver leiden om hier in geuren en kleuren uit te leggen hoe ik het heb aangepakt. Bovendien vertel ik liever zoiets in tweerichtingsverkeer, in een gesprek. Ik ga er dieper op in tijdens de “Van Woessie tot CEO” 10-daagse. Dit is nog maar 1 van de topics die we daar bespreken. Waarmee je trouwens als eerste iets meer weet over de inhoud van de 10-daagse. Tenminste, als je helemaal tot hier gelezen hebt natuurlijk 😊

Bottom line

In a nutshell? Je wordt als CEO van je carrière met open armen ontvangen. Ergens is het ook logisch: wanneer 2 bedrijven samenwerken, heb je ook 2 CEO’s die mooi samenspelen in de zandbak. Kwestie van op dezelfde golflengte te zitten, te communiceren en goeie afspraken te maken. Ik kan het in ieder geval alleen maar aanraden!

 

 

Ook zin om CEO te worden van jouw carrière? Kom er eens van proeven tijdens de 10-daagse. We gooien alle remmen los op 2/05/2017 voor 10 dagen filmkes, mailtjes, gesprekken en een andere kijk op de dingen.

 

*CCEO = CEO van je eigen carrière

Deel dit: