Wanneer kiezen moeilijk is

Uniform

Op school droegen we een uniform. Blauwe rok tot onder de knie (officieel), blauwwit gestreepte blouse, blauwe trui, enzovoort. De belangrijkste vestimentaire keuze was de kleur van je sokken of schoenen. Bij mij de sokken, bij gebrek aan een tweede paar schoenen. 11 jaar, dag in dag uit.

Neveneffect

Stiekem vond ik het uniform wel heel mooi. Donkerblauw is echt mijn kleur. Dat had je zelf niet kunnen bedenken, he 😉 De basiskleur van mijn logo komt ook iedere keer in de klerenwinkel naar boven: ik grijp er nog steeds automatisch naar terug. Die 11 jaar bracht wel een ietwat vervelend neveneffect met zich mee: ik vind het kiezen van outfits tot op heden een helse klus bij gebrek aan gevoel voor kledij. Laat staan dat ik voeling heb met mode.

Verwend

Ook in mijn carrière kan je dergelijke verwennerij terugvinden. Nooit was er een nood om eens grondig over de dingen na te denken en knopen door te hakken. Sinds mijn eerste job ben ik vlot van de ene naar de andere werkgever of project doorgerold. Het kwam vanzelf. De ene keer werd ik gebeld omdat ze mijn CV hadden gevonden en het me ook wel leuk leek, de andere keer wou ik gewoon meer verdienen en vond zo bijna onmiddellijk een werkgever die me dat wou geven, of ik kende iemand die nog iemand zocht om… De keuzes waren iedere keer weer heel snel gemaakt om heel rationele redenen: beter voor mijn carrière, goed voor mijn talen, hoger loon, andere sector, …

Structureel

Tot het stropte. Die keuzes kon ik blijven maken. Ze gingen over de vorm van job. Niet over de inhoud. Maar de uitvoering ervan, het werk zelf, viel steeds zwaarder. De eerste paar maanden mag je best moe zijn, maar als je nooit uit die zone van de zetel geraakt, geen tijd meer neemt voor vriendinnen of je partner, je weekends gelijk staan aan terug op adem komen, dan is er een structureel issue. Daar sta je dan, recent veranderd van job of opdrachtgever, en nog kapotter dan ooit tevoren. Tijd om van strategie te veranderen…

Wat werkt er dan wel?

De vraag van 1 miljoen, op dat ogenblik: wat werkt er dan wel? Alleen is dat een vraag die niet zo gemakkelijk te beantwoorden is. Tenminste, dat vond ik toch. Te direct. Die keuze was te groot. Van 1 uniform naar ontelbare outfits en combinaties om uit te kiezen in de klerenwinkel. Ik zag het niet, voelde het niet meer. Mmmm… Ook niet meteen hét resultaat bij uitstek om blij van te worden.

Klaar

Samengevat: een hoopje ellende met iedere dag net iets minder zelfvertrouwen wegens nog altijd geen resultaten, nog meer verward over wat ik dan wel zou kunnen doen, met een brandstoftank die iedere dag iets dichter bij het point of no return kwam… Gewapend met de overtuiging dat er meer is weggelegd, ging ik op zoek naar een manier om het open te breken, die cirkel. De breekhamer in kwestie heeft een lieve hond, geniet van haar eigen droom en vooral: neemt geen blad voor de mond. Waar coaches toch al niet goed voor zijn…

Kiezen terug fun

Vandaag weet ik dat het niet de vraag van 1 miljoen is die je het meest oplevert. Het is die van 1 EUR. Eentje die je kan bevatten. Zo komt alles terug aan het rollen. Op mijn tempo. Tot ik uiteindelijk vlot de 1 miljoen kon beantwoorden.

Kiezen is ook moeilijk als je niet weet wat je referentie punt is. Vandaag heb ik dat: ikzelf. Nooit meer moeten twijfelen, altijd duidelijkheid, want jezelf heb je overal bij. Ben ik niet zeker of dit een goede beslissing is? Dan kijk ik naar wat ik wil bereiken en of het daar in past. Het leven hoeft echt niet ingewikkeld te zijn.

Alleen was ik daar nooit zelf op gekomen, maar nu ben ik er helemaal van doordrongen. Ik ken mezelf nu, weet waar ik voor sta, wat ik niet graag doe en vooral weet ik dat ik het waard ben, om te krijgen wat ik wil (en ik er ook iets voor doe natuurlijk).

For life

De grootste comfort factor? Ik zit goed voor het leven. Nieuwe vraag van een klant? Verandert de markt waardoor ik dit niet langer kan doen? Terug als werknemer aan de slag? No worries: mijn maatstaf voor die nieuwe keuze is er altijd. Veranderen mijn eigen behoeftes vb. eens de kinderen gaan studeren? Dan kijk ik gewoon terug even naar wie ik dan ben, wat ik dan wil, en hoe ik het wil.

Dat geeft…

Rust.

Plezier

Vertrouwen.

In de wereld maar vooral in mezelf. En zo leef ik nu het leven uit de boekjes. Met links en rechts nog wel een scherp kantje uiteraard. Maar wel met de scherpte die ik koos en ook de baas kan. Vergeet voldongen feiten: ik heb het onder controle. Meer nog zelfs: ik stuur gewoon zelf.

Donderdag 23/03/2017 heb ik nog 2 stoelen vrij in onze woessie workshop. Daar krijg je de stappen om zelf uit die keuzestress te geraken en zo de carrière te krijgen waar je zelfs nog niet eens van droomde.

Oh ja, als je iemand moest kennen die me kan helpen voor het klerenverhaal: shoot! Dit is echt mijn kleerkast vandaag… Ik verfoei winkelen zo hard dat het schrijnend is geworden…

Deel dit: